© 2ο Δημοτικό Σχολείο Καρύστου 2007-2026
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κατερίνα Κοντογούρη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κατερίνα Κοντογούρη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 1 Μαΐου 2025

ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΙ ΕΦΗΒΙΚΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ



Κατερίνα Κοντογούρη, Ψυχολόγος



Για να ορίσουμε τον όρο συναισθηματική διαταραχή, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η κατάθλιψη χρειάζεται πρώτα από όλα να εξηγήσουμε τα συμπτώματα αλλά κυρίως το χρόνο διάρκειας της ψυχικής νόσου.

Το καταθλιπτικόμορφο στοιχείο προέρχεται από ένα έντονο και επίμονο αίσθημα θλίψης στα παιδιά ή έφηβους το οποίο δεν υποχωρεί. (Τουλάχιστον υφίσταται παρατεταμένα,επί δύο συνεχόμενες εβδομάδες. )

Η κατάθλιψη θεωρείται ένα σοβαρό πρόβλημα ψυχικής υγείας ούσα εντελώς διαφορετική από την κλινική κατάθλιψη. Μια κλινική κατάθλιψη έγκειται στο αίσθημα κακής διάθεσης ή λύπης όταν το παιδί βιώνει ένα πένθος έπειτα από την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.  
  
Σε όλες τις μορφές κατάθλιψης(πχ δυσθυμική διαταραχή, μείζον, διπολική ,διαταραχή προσαρμογής με καταθλιπτική διάθεση)υπάρχουν τουλάχιστον πέντε συμπτώματα στα οποία οι γονείς χρειάζεται να δώσουν ιδιαίτερη σημασία. 
Α) Το επίμονο συναίσθημα θλίψης και απελπισίας. Το παιδί ή ο έφηβος κλαίει είτε υπάρχει αυξημένη ευερεθιστικότητα(ο θυμός και εκνευρισμός με το παραμικρό, όπου δεν είναι   διαχειρίσιμο)

 Β)Μειωμένη ευχαρίστηση ή  ανηδονία και αποχή από αγαπημένες δραστηριότητες. 

Γ) Προβλήματα στον ύπνο είτε στη λήψη τροφής.

Δ)Αίσθημα εύκολης κόπωσης.

Ε)Ψυχοκινητική επιβράδυνση  ή ψυχική διέγερση.

ΣΤ) Αυτοκτονικός ιδεασμός.

Ζ)Αισθήματα αναξιότητας ή έντονα συναισθήματα ενοχής(πχ δεν αξίζω τίποτα, εγώ φταίω για όλα). 

     Γενικότερα το παιδί/έφηβος νιώθει ευάλωτος, αδύναμος με έκπτωση λειτουργικής συμπεριφοράς στην καθημερινότητά του.

Η απομάκρυνση από τους φίλους ,η απομόνωση, μπορούν να εκδηλωθούν ως σημάδια καταθλιπτικής διαταραχής .
Τα αίτια της κατάθλιψης είναι   πολυπαραγοντικά .
Σε πρώτο πλάνο υπάρχει η προδιάθεση(κληρονομικότητα) από την οικογένεια, καθώς και η πυροδότηση στρεσογόνων   γεγονότων ζωής .Η δυσλειτουργική δυναμική της οικογένειας και η πιθανή ύπαρξη σωματικών ασθενειών διαδραματίζουν επίσης καθοριστικό ρόλο.
Αξίζει να αναφέρουμε, ότι η παιδική/εφηβική κατάθλιψη διαφέρει σε μερικά σημεία από την κατάθλιψη ενηλίκων. Ακριβώς   γι' αυτό, όταν πρόκειται για αρκετά μικρές  ηλικίες πολύ πιθανόν να περάσει απαρατήρητη.
Εν κατακλείδι, η έγκαιρη ανίχνευση της κατάθλιψης καθώς και η αναζήτηση επαγγελματικής βοήθειας διευκολύνει 
την ανεύρεση λύσεων.
Η οικογένεια χρειάζεται απαραιτήτως να κινητοποιηθεί σύντομα, με άμεση επίσκεψη σε ειδικό και να μην στηρίζεται στην πεποίθηση ότι το παιδί μπορεί να καταφέρει να ξεπεράσει μόνο του το πρόβλημα με την βοήθεια των γονέων, των φίλων, συγγενών  κ.ο.κ .
Η γνωσιακή/συμπεριφορική ψυχοθεραπεία, στοχεύει στην αλλαγή τρόπου σκέψης και βοηθά σημαντικά στην βελτίωση καθώς και στην διαχείριση μιας καταθλιπτικής διαταραχής.

Bιβλιογραφία: Δρ .Ιωάννα  Γιαννοπούλου Παιδοψυχίατρος.
Αποστάγματα προσωπικών σημειώσεων και σκέψεων, Κοντογούρη Κατερίνα (MSc)Κλινική Ψυχολόγος. /Σχολική Ψυχολόγος

Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2025

Σχολική μετάβαση,εφηβεία,και θέματα που απασχολούν τους έφηβους και την δυναμική της οικογένειας




Κατερίνα Κοντογούρη, Ψυχολόγος



Η μετάβαση από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο, αποτελεί μια σημαντική αλλαγή για τους μαθητές η οποία δε δύναται να χαρακτηριστεί ούτε ανώδυνη αλλά και ασήμαντη.


Οι έφηβοι,καλούνται να διαχειριστούν γνωστικές , βιολογικές και κοινωνικοσυναισθηματκές αλλαγές. Καταρχάς, όσον αφορά τα εκπαιδευτικά θέματα απαιτείται μία προετοιμασία η οποία αρχίζει νωρίς, όταν ο μαθητής βρίσκεται ακόμα στο Δημοτικό. Αυτή η '' προετοιμασία'' περνά στη '' μεταφορά,'' δηλαδή στην γεφύρωση των γνώσεων, έπειτα στην '' επαγωγή '', στην εξέλιξη τους, η οποία ήδη έχει αποκτηθεί καταλήγοντας στην '' ενσωμάτωση ''. Η τελευταία, αποτελεί και την τελική φάση στην οποία ο μαθητής νιώθει πλέον ασφαλής έχοντας κατακτήσει τις γνώσεις του. Διαφορετικοί καθηγητές στο εκάστοτε μάθημα, μεγαλύτερη ύλη, σαφέστατα συχνότερα διαγωνίσματα, αύξηση απαιτήσεων, διαφορετικές μέθοδοι, νέα βιβλία και γνωστικά αντικείμενα (π.χ Αρχαία, Βιολογία, Γεωμετρία κοκ) ,περισσότερες διδακτικές ώρες αποτελούν μερικά από τα προβλήματα που πιθανόν να βρουν στο δρόμο τους οι έφηβοι. Οι μαθητές αποχωρούν από ένα πιο '' οικείο '' περιβάλλον, με νέες προκλήσεις, καινούργια δεδομένα. Κατά αυτόν τον τρόπο υπάρχει η πιθανότητα να επηρεαστούν συναισθηματικά. Κάθε παιδί που περνά στην εφηβεία έχει ανάγκη την αποδοχή, την αγάπη καθώς και την αμέριστη στήριξη των γονιών του. Χρειάζεται οι γονείς να μην γίνονται υπερπροστατευτικοί, ή να ασκούν αυστηρή κριτική διότι με αυτούς τους τρόπους, κινδυνεύει ο συναισθηματικός κόσμος του εφήβου. Λόγω της έναρξης της εφηβείας, ο νέος αναζητά τη δική του ταυτότητα, περνά από την εξάρτηση στην ανεξαρτησία ,από την πιστή υπακοή στην αναζήτηση, παύουν να είναι παιδιά και μπαίνουν σε ένα σπουδαίο κύκλο της ζωής: Αυτόν της εφηβείας.


Προσπαθούν για την ανεύρεση και εγκαθίδρυση σημαντικών και ώριμων φιλιών. Λόγω της αλλαγής των ορμονών, οι έφηβοι γίνονται πολλές φορές κυκλοθυμικοί, αμφισβητούν περισσότερο τους γονείς και συνομήλικους, αποκτούν γενικά μια διαφορετική εικόνα εαυτού. Οι αλλαγές στο σώμα, είναι εμφανείς. Η χροιά της φωνής γίνεται βαρύτερη στα αγόρια, ενώ η αύξηση μυϊκής δύναμης, τριχοφυΐας, ύψους συμβαίνει και στα δύο φύλα. Η σεξουαλική ανάπτυξη αποτελεί βασικό στοιχείο της εφηβείας .Σε αυτό το σημείο, αξίζει να αναφέρουμε την πιθανολογούμενη άσκηση πίεσης λόγω άγχους των γονέων και τα δυσάρεστα αποτελέσματα όσον αφορά την Ψυχολογία των εφήβων. Οι ίδιοι, καθίστανται περισσότερο επιρρεπείς στις καταχρήσεις όπως π.χ το κάπνισμα, το αλκοόλ, οι ναρκωτικές ουσίες καθώς και η εξάρτηση από το διαδίκτυο. Η διατροφή επίσης, αποτελεί πρωταρχικό ρόλο στην εφηβεία και ιδιαίτερα στα κορίτσια.


Εκεί, συναντάμε τις περισσότερες διατροφικές διαταραχές όπως την ψυχογενή ανορεξία/βουλιμία και τη συναισθηματική υπερφαγία. Όταν δε, παρουσιάζονται ακραίες αλλαγές που επηρεάζουν τη λειτουργικότητα του εφήβου ή όταν παρατηρούνται αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, παρατεταμένη θλίψη, αρνητική διάθεση, ή όταν ο έφηβος αναφέρει αυτοκτονικό ιδεασμό, ο γονιός θα πρέπει άμεσα να ενεργήσει ως θεωρούμενη επείγουσα Ψυχιατρική κατάσταση απευθυνόμενος σε ειδικούς Ψυχικής Υγείας ή ακόμα και σε νοσηλεία προκειμένου να διαπιστωθεί ότι η συμπτωματολογία αυτή πιθανόν να κρύβει κάποια συναισθηματική διαταραχή.


Τέλος, η απομάκρυνση από την οικογένεια και η προσκόλληση με φίλους συχνά αγχώνει τους γονείς διότι αισθάνονται ότι χάνουν τον έλεγχο. Μια καλή ιδέα, αποτελεί το γεγονός να γνωρίσουν οι γονείς τους φίλους και τις παρέες του παιδιού τους βάζοντας όμως όρια σχετικά με το χρόνο που θα τους συναντούν, ώστε να μην παραμελήσουν καταυτόν τον τρόπο τις προσωπικές τους ανάγκες, προτεραιότητες, διάβασμα κ. ο. κ. Επίσης, σταθερά όρια χρειάζεται να μπουν στις τηλεφωνικέςσυνομιλίες, στο τάμπλετ, τον υπολογιστή καθώς και στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Εν κατακλείδι, η ορθή επικοινωνία με τους έφηβους όσον αφορά το γονεϊκό ρόλο, η παρουσία αλλά και η παρατήρηση χωρίς αυτή να δεσμεύει '' ασφυκτικά" το παιδί, η πρόωρη ενημέρωση σχετικά με τη σεξουαλική υγεία των νέων, ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης και διαχείρισης στο θυμό και τις συγκρούσεις των εφήβων αλλά και η μίμηση του παιδιού ενός αξιόλογου προτύπου γονέα αποτελεί το πιο σημαντικό βήμα για μια ομαλή σχολική μετάβαση, και μια υγιή ενηλικίωση του εφήβου.

Κοντογούρη Κατερίνα, Κλινική (MS c),Σχολική Ψυχολόγος.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:



Herbert M."Ψυχολογικά προβλήματα εφηβικής ηλικίας"


"Από το δημοτικό στο γυμνάσιο..μια δυναμική μετάβαση-Προσέγγιση Εταιρία Ειδικής Αγωγής"


Σημειώσεις-Μάριος Στρούθος(Παιδοψυχίατρος).



Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2025

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΑΥΤΙΣΜΟΣ

 

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΑΥΤΙΣΜΟΣ




Κατερίνα Κοντογούρη, Ψυχολόγος

Ο Αυτισμός γνωστός και ως Δ.Α.Φ (δαταραχή αυτιστικού φάσματος), ορίζεται ως μια αναπτυξιακή δυσλειτουργία, που εμφανίζεται κατά την παιδική ηλικία. Το σύνδρομο Asperger, το οποίο πλέον σύμφωνα με τα νέα δεδομένα (DSM) συγκαταλέγεται στο φάσμα, αποτελεί μια ήπια μορφή Αυτισμού χωρίς γλωσσική δυσλειτουργία και χωρίς νοητική καθυστέρηση.    Τα συμπτώματα του Αυτισμού συνήθως εμφανίζονται πριν από την ηλικία των τριών ετών. Αρχικά, ξεκινούν με μια δυσκολία στη γλωσσική ανάπτυξη, στην επικοινωνία και σε μια φαινομενική δυσκολία συναισθηματικής επαφής είτε με τους γονείς, είτε με τους συνομήλικους. Όμως, τα πλαίσια παρουσίασης μπορεί να είναι πολύ διαφορετικά, γεγονός που μερικές φορές καθιστά  δύσκολη τη διάγνωση. Υπάρχει παρόλα αυτά μια αβεβαιότητα στο τι ακριβώς προκαλεί τον αυτισμό. Υποθέτουμε,  σύμφωνα με έρευνες και μελέτες, ότι υφίσταται ένα γενετικό συστατικό, το οποίο σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα, υποδηλώνει την πιθανότητα εμφάνισης μιας οργανικής βλάβης στα αναπτυξιακά στάδια του νευρικού συστήματος.

Ορισμένα προειδοποιητικά σημάδια  ως ενδείξεις, είναι κινητικά και συμπεριφοριστικά, και  συνοδεύονται με έκπτωση της γνωστικής λειτουργίας (ανάλογα πάντα σε ποιο σημείο φάσματος βρίσκεται το παιδί). Η ασσυμετρία στην κίνηση, η έλλειψη χαμόγελου καθώς και η απουσία βλεμματικής επαφής, η αδυναμία ανταπόκρισης σε ονόματα, τα χαρακτηριστικά κλάματος, η έλλειψη επίγνωσης κινδύνου, οι στερεοτυπίες (επαναλαμβανόμενες κινήσεις) που συνοδεύονται από καταναγκασμούς (τελετουργίες), οι ηχολαλίες, οι εκφράσεις προσώπου και οι χειρονομίες που είτε απουσιάζουν είτε χρησιμοποιούνται ακατάλληλα, η μη ικανότητα αλληλεπίδρασης και κοινωνικοποίησης, η μεγάλη δυσκολία αλλαγής στη ρουτίνα, οι αυτοτραυματικές και οι ετεροτραυματικές συμπεριφορές, αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά του Αυτισμού. Σε αυτή την περίπτωση, οι γονείς πρέπει  να επισκεφτούν με το παιδί τους ένα Παιδοψυχίατρο, αρχικά  ο οποίος μέσω της χορήγησης τυποποιημένων εξετάσεων, βεβαιώνει τη διάγνωση

Οι παρεμβάσεις του Αυτισμού, θα πρέπει να είναι οργανωμένες, κυρίως πρώιμες(έγκαιρες), διαδοχικές. Μιλάμε πλέον για Ψυχοεκπαιδευτικές παρεμβάσεις:

ü    Η ΕΑΣ (Εφαρμοσμένη ανάλυση συμπεριφοράς) συμπεριφοριστικής προσέγγισης η οποία στοχεύει να αποδείξει με πειραματική θεμελίωση ότι οι μέθοδοι παρέμβασης που χρησιμοποιούνται είναι αυτές που πραγματικά συμβάλλουν στην βελτίωση συμπεριφοράς του ανθρώπου. (Α. Γεννά, 2002).

ü     Οι Νατουραλιστικές συμπεριφορές-Αναλυτικές παρεμβάσεις οι οποίες θέτουν στο επίκεντρο το ίδιο το παιδί, με την έννοια ότι το βάρος μεταφέρεται στην αυθόρμητη πρωτοβουλία του παιδιού, ενώ η ενίσχυση φυσικά σχετίζεται άμεσα.

ü    Το πρόγραμμα TEACCH (δομημένη διδασκαλία) η οποία επιτυγχάνεται μέσω της χρήσης διαφορετικών τύπων οπτικής βοήθειας όπως πχ τα προγράμματα αυτοαπασχόλησης.

ü     Η τμηματική βοήθεια (Promting) η οποία αφορά τη μερική λεκτική και σωματική καθοδήγηση, την υπενθύμιση, τα οπτικά ερεθίσματα, την επίσταση προσοχής.

ü     Τα προγράμματα Αυτοαπασχόλησης οι φωτογραφίες, τα σκίτσα, οι λέξεις, οι φράσεις ως οδηγίες αποτελούν βασικό γνώμονα στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Αυτιστικού παιδιού. Μην ξεχνάμε την θετική ενίσχυση, ή την προτροπή σε αρνητική ομιλία τονίζοντας τη σημασία του '' Όχι '', ώστε η αρνητική πράξη να μην επιβραβεύεται σε καμμία περίπτωση.

ü     Οι Κοινωνικές ιστορίες(σύντομες περιγραφές κοινωνικών καταστάσεων και ενδεδειγμένων τρόπων αντίδρασης σε αυτές) αποτελούν ακόμα μια τεχνική βελτίωσης σε παιδί με Αυτισμό.  Η σωστή διαχείρηση των γονέων(κυρίως) καθώς και  μια ομάδα αποτελούμενη από:Λογοθεραπευτές, Εκπαιδευτικούς Ειδικής Αγωγής,Παιδοψυχίατρους, Ψυχολόγους, Κοινωνικούς Λειτουργούς, Εργοθεραπευτές κ. ο. κ. βοηθούν σημαντικά στη βελτίωση της Δ. Α. Φ.

Να κρατάμε πάντα στο μυαλό μας ότι όλοι μας θα πρέπει να είμαστε ευαισθητοποιημένοι απέναντι στον Αυτισμό. Τα παιδιά αυτά, εάν σκεφτούμε βαθύτερα, μας προσφέρουν το μεγαλύτερο δώρο: Μάθημα ζωής. Οι προκλήσεις και οι δυσκολίες είτε ως γονείς, είτε ως θεραπευτές απέναντι στη διαχείριση αυτών των παιδιών, μας καθιστά πιο δυνατούς και πιο υπομονετικούς χαρίζοντάς μας απλόχερα την αμέριστη κατανόηση που οφείλουμε να διαθέτουμε, την άδολη αγάπη τους προς εμάς, αλλά κυρίως την παγκόσμια αποδοχή απέναντι στη διαφορετικότητα.

 Κατερίνα Λ. Κοντογούρη, Ψυχολόγος

 

Πηγές: Γενά (2002), ''Αυτισμός και διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές''. Alberto, P. A, Troutman A. C (1999)'' Applied Behavior Analysis for teacher.” '' Kατερίνα Κ. Κοντογούρη, Ψυχολόγος (απόσταγμα γνώσεων και εμπειριών).

Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2024

Άρθρο από την ψυχολόγο του σχολείου μας για το Βullying (σχολικό εκφοβισμό)





Το Βullying (σχολικός εκφοβισμός), είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που απασχολεί όλους μας. Πρόκειται για μια συνεχή συμπεριφορά που αφορά σε προσπάθειες κυριαρχίας και άσκησης εξουσίας σε βάρος άλλου ατόμου. Το bullying είναι συστηματικό, και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως '' φάσμα '' από τρόπους που πληγώνουν, όπως κοροϊδίες, περιθωριοποίηση, απόσπαση χρημάτων, καταστροφή αντικειμένων καθώς και σωματικές επιθέσεις, χτυπήματα και κλοτσιές.

Κυρίως λοιπόν, αναφερόμαστε σε μια ηθελημένη επιθετική συμπεριφορά σε βάρος ενός παιδιού με χρονική διάρκεια στην οποία τα θύματα είναι δύσκολο να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Τα παιδιά αυτά σιωπούν. Όχι επειδή είναι πραγματικά μόνα αλλά επειδή δεν νιώθουν αποδεκτά, αισθάνονται ανίκανα να αντιδράσουν. Για τους λόγους αυτούς, παρουσιάζουν μια συγκρατημένη επιθετικότητα και συνήθως είναι ευέξαπτα. Τα θύματα δεν καταφέρνουν να μιλήσουν με γονείς ή δασκάλους είτε γιατί έχουν αισθήματα ενοχής, είτε γιατί ντρέπονται. Αυτή η '' καταδιωκτική εμπειρία'' δημιουργεί ένα ανυπόφορο συναίσθημα καταπίεσης, θλίψης, φόβου, αγωνίας και δυσφορίας. Επίσης φοβούνται την τιμωρία γεγονός που τους '' μπλοκάρει'' ώστε να μιλήσουν. Και συνεχίζουν να υποφέρουν. Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι φορές που καταλήγουν στην αυτοκτονία. Οι συνέπειες των θυμάτων είναι:

· Άγχος

· Κατάθλιψη

· Χαμηλή αυτοεκτίμηση

· Σχολική άρνηση

· Αυτοκτονικός ιδεασμός

Το προφίλ του '' θύτη'' από την άλλη πλευρά, χαρακτηρίζεται από απαλλαγή των ευθυνών του και του εαυτού του, αποδίδοντας τα αποτελέσματα των πράξεων του σε δικαιολογίες όπως: '' Εγώ το κάνω αυτό για να γελάσουμε'', έχοντας έλλειψη αντίληψης της σοβαρότητας της πράξης που διαπράττει. Επίσης, χαρακτηρίζει το θύμα ως'' αντικείμενο'' άξιο χλευασμού και κοροϊδίας. Οι μορφές βίας του εκφοβισμού διαχωρίζονται σε:

· Λεκτικές (προσβολές, χρήση σεξουαλικών υπονοούμενων, βρίσιμο κ. ο. κ.

· Κοινωνικές: Εκβιασμοί, απειλή σωματικής βίας, απαίτηση χρημάτων, διάδοση φημών που προσβάλλουν την προσωπικότητα του θύματος.

· Ηλεκτρονική: Το διαδίκτυο αποτελεί ένα κόσμο, δίχως όρια. Μέσω κινητού τηλεφώνου υφίστανται απειλές, προσβολές, συκοφαντική δυσφήμιση, δημοσιοποίηση εντελώς προσωπικών δεδομένων, κοινωνική απομόνωση, χλευασμοί.

Γενικότερα αξίζει να σημειωθεί ότι στο Internet υπάρχει μια κακοποιητική συμπεριφορά όπου όλοι νιώθουν το δικαίωμα να εκφραστούν με κατηγορίες και ύβρεις. Το κύριο ερώτημα στο τι κάνουμε για να υπερασπιστούμε τον σχολικό εκφοβισμό, η αποτελεσματική λύση είναι η εξής: Σπάμε τη σιωπή μας. Διαχωρίζοντας φυσικά τα όρια της '' πλάκας'', του '' αστείου'' από την βία που προκαλεί δυσφορία στο άτομο. Το παιδί/έφηβος, χρειάζεται να βρει το θάρρος και να μιλήσει άμεσα.

Οι δε γονείς, πρέπει να έχουν ενσυναίσθηση. Υπάρχουν φορές, που δυστυχώς δεν αναγνωρίζουμε πραγματικά τα παιδιά μας. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Είναι απαραίτητο η οικογένεια του θύματος να αποδεκτεί τις ταλαιπωρίες του παιδιού που βιώνει αυτή την κατάσταση, χωρίς να το κρίνει. Κατά αυτό τον τρόπο, διασφαλίζεται μια σχέση εμπιστοσύνης, ώστε το παιδί, να αισθάνεται ελεύθερο να δώσει, αλλά και να λάβει αποδοχή, στήριξη, αγάπη. Βοηθάμε το θύμα να δομήσει θετικές φιλίες, παρακολουθώντας τη χρήση των social media και των κινητών τηλεφώνων και να εργαστούμε για την αυτοεκτίμησή του. Όσον αφορά το σχολικό πλαίσιο κρίνεται απαραίτητο να παρέμβουμε στην ομάδα για να αυξήσουμε τις φιλο-κοινωνικές συμπεριφορές. Να δημιουργήσουμε συχνές παρεμβάσεις ως εκπαιδευτικοί, να υπερτονίζουμε την έννοια της διαφορετικότητας δημιουργώντας και γκρούπ όπου το παιδί θα μπορεί να κοινωνικοποιείται και να νιώθει όμορφα, και όχι απομονωμένο και κοινωνικά αποκλεισμένο. Τέλος, η Ψυχολογική υποστήριξη μπορεί να βοηθήσει πολύ στην εκμάθηση του να πάψει το παιδί να νιώθει '' θύμα εκφοβισμού'', να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτογνωσία, ώστε να αποκτήσει επαρκείς διαπροσωπικές δεξιότητες.

Εν κατακλείδι, η βία δεν είναι αποδεκτή σε οποιαδήποτε μορφή της και εμείς ως γονείς, εκπαιδευτικοί, θεραπευτές οφείλουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας ότι τα προσωπικά μας χαρακτηριστικά, μας κάνουν μοναδικούς, ξεχωριστούς και κυρίως ότι ο καθένας από εμάς αξίζει σεβασμο διεκδικώντας τα δικαιώματά του με κύριο γνώμονα την ελευθερία έκφρασης.



Κατερίνα Λ. Κοντογούρη, Κλινική Ψυχολόγος(ΜSc) /Σχολική Ψυχολόγος.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

o Piccoli bulli e cyberbulli (Mικροί εκφοβιστές και κυβερνοεκφοβιστές, μεγαλώνουν.) (Αnna Oliverio Ferraris)

o Bullismo. Le azioni efficaci della scuola.(O εκφοβισμός σε αποτελεσματικές, σχολικές δράσεις). (Ersilia Menesini).


v Προφίλ του θύτη/θύματος και ανάλυση χαρακτηριστικών αυτών, από αποστάγματα γνώσεων και εμπειριών) - Κατερίνα Κοντογούρη (Ψυχολόγος).




'' το παιδί με την κόκκινη γραμμή ''

Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2024

ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΑΛΑΛΙΑ - Άρθρο από την ψυχολόγο του σχολείου μας

 

ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΑΛΑΛΙΑ






H επιλεκτική αλαλία (selective mutism) θεωρείται μια πολυπαραγοντική διαταραχή η οποία χαρακτηρίζεται από την ανικανότητα του παιδιού να μιλήσει και να επικοινωνήσει με ευκολία στη σχολική κοινότητα και σε ένα ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, εμποδίζοντάς το σημαντικά να συνάψει υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις με τους γύρω του καθώς και με το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο.

Τα παιδιά αυτά, συνήθως μιλούν ελεύθερα σε ένα μικρό αριθμό ατόμων με τους οποίους αισθάνονται οικεία όπως π.χ στα μέλη της οικογένειάς τους ενώ στο σχολείο δυσκολεύονται να αρθρώσουν λέξεις ,προτάσεις δημιουργώντας κατά αυτό τον τρόπο ένα τεράστιο χάσμα στην λεκτική επικοινωνία. Η επιλεκτική αλαλία εκτός από την παιδική ηλικία δύναται να παρουσιαστεί και κατά την εφηβεία. Οι έφηβοι με τη διαταραχή αυτή βιώνουν καθημερινά ένα υπερβολικό άγχος ενώ παρουσιάζουν συχνά συννοσηρότητα με κοινωνική φοβία, έχουν καταθλιπτικόμορφα στοιχεία ενώ τα μυοσπάσματα (τίκ) δεν εκλείπουν. Η νευρικότητα και η ανησυχία ,η κοινωνική δεξιότητα, η αμηχανία η έλλεψη βλεμματικής επαφής,τα νεύματα και οι ψύθυροι δημιουργούν το προφίλ ενός παιδιού με επιλεκτική αλαλία. Επειδή τα παιδιά αυτά όταν αισθάνονται ότι βρίσκονται σε ένα οικείο περιβάλλον όπως το σπίτι, μπορεί να εκφράζονται και να μιλούν πολύ άνετα,οι γονείς δυσκολεύονται να κατανοήσουν ότι το παιδί τους πάσχει από τη συγκεκριμένη διαταραχή.

Η ηλικία έναρξης συνήθως είναι τα 4-8 έτη με το πρόβλημα να γίνεται εντονότερο όταν το παιδί βρίσκεται σε μία παιδική χαρά όπου θα συναντήσει συνομηλίκους του σε κάποιο εμπορικό κέντρο, στο σχολείο στα παιδικά πάρτυ, στις συγκεντρώσεις κ.α. Το αποτέλεσμα αυτής της επίπονης διαταραχής είναι η κοινωνική απόσυρση ,το ‘’bullying’’ που υφίσταται από τα άλλα παιδιά όπως συχνά ψυχοσωματικά φαινόμενα(ενούρηση, εγκόπριση ,εμετοί, δυσκολίες στο βάδισμα).Πίσω από μια επιλεκτική αλαλία συχνά παρουσιάζεται ένα βαθύ ψυχικό τραύμα, μια γενετική προδιάθεση για άγχος, η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, η σεξουαλική κακοποίηση ,η μετανάστευση αλλά και η προβληματική δυναμική της οικογένειας η οποία πολλές φορές καταλήγει στο διαζύγιο.

Σημαντικό γεγονός είναι το να κατανοήσουμε σε ποιο επίπεδο άγχους βρίσκεται το παιδί διότι για να ωθηθεί στο μέγιστο επίπεδο ηρεμίας θα πρέπει να έχει περάσει πρώτα τα προηγούμενα βήματα. Υπάρχουν δείκτες όπου μπορούν να παρατηρηθούν και επιτρέπουν στους ειδικούς να καταλάβουν ποιό επίπεδο άγχους βιώνει το επιλεκτικά βουβό παιδί και επομένως, σε ποιό επίπεδο περιμένουμε ότι το άγχος του μπορεί να μειωθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αναλυτικότερα

· ΆΓΧΟΣ 5: καμία κίνηση/ αντίδραση σταθερή έκφραση, το κεφάλι κάτω, καμία οπτική επαφή.

· ΑΓΧΟΣ 4: επαφή με τα μάτια, νεύμα του κεφαλιού ναι/όχι ,λίγες κινήσεις.

· ΑΓΧΟΣ 3: χαμόγελα ,ήρεμες χειρονομίες, κίνητρα για παιχνίδι.

· ΑΓΧΟΣ 2: Ονοματοποιίες, ήχοι ζώων.

· ΑΓΧΟΣ 1: φανταστικές λέξεις

· ΑΓΧΟΣ 0: Μιλά κανονικά


Έχοντας πάνω από όλα οι γονείς καθώς και το κοινωνικό ή σχολικό πλαίσιο, τα συγκεκριμένα κριτήρια κατά νου, επιτρέπει σε όλους να κατανοήσουν πόσο άβολα νιώθει το παιδί, αλλά κυρίως να αναγνωρίσουν τη μετάβασή του από την μία κατάσταση στην άλλη ως πρόοδο η οποία μπορεί να δημιουργήσει έναν λειτουργικό ενάρετο κύκλο μεταξύ του περίγυρου. Κατ΄αυτόν τον τρόπο ως ενήλικες είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε την βελτίωση γνωρίζοντας ότι αυτή η αυξημένη γαλήνη θα προσεγγίσει το παιδί κάνοντας το να αναπνεύσει από τα αρνητικά και δυσάρεστα συναισθήματα ανοίγοντας του νέους ορίζοντες.



Συνολικές προβολές σελίδας

Ζητείται Ψεύτης - ταινία

Ο Πόλεμος των Γενεών (Ταινία)

Θεατρικές παραστάσεις

O Mορμόλης (Ταινία }

Ντοκιμαντέρ: Επαγγελματικές ευκαιρίες στην Κάρυστο

Ντοκιμαντέρ: "Κάρυστος 1821"